Sarmaşık

Şarkı, karşılık bulamayan bir aşkı anlatıyor. Konuşan kişi, kendini sevgilisine sarmaşık gibi bağlı hissediyor ve onun gönlünde yer olup olmadığını sorguluyor. Yolun karmaşık olduğunu biliyor ama bu ilişkiye alışmış, aşkın da böyle ısrarcı ve yapışkan olduğunu kabul ediyor. Sevgiliye duyulan hayranlık, ona kurulan görkemli bir taht benzetmesiyle başlıyor.

İkinci bölümde hikâye kopuşa doğru ilerliyor. Kişi, ilişkinin ikiye yırtıldığını ve kendisini boş bir sayfaya benzettiğini, yazılanların ise karşı tarafta kaldığını söylüyor. "Kuş uçmaz, kervan geçmez" gibi ıssızlık imgeleri ile Kerbela gibi acılı bir adın anılması, ayrılığın çaresizliğini ve ulaşılmazlığı güçlü biçimde hissettiriyor. Duygu, başta umutlu bir sorgudan yorgunluğa ve kabullenmeye doğru dönüşüyor.

Nakaratta tekrarlanan "öldür dersin, ölmez de" ifadesi, aşkın hem acı verici hem de vazgeçilmez yanını gösteriyor. Sarmaşık imgesi, sevginin sahiplenici ve bırakmayan doğasını simgeliyor. Şarkı, bitmeyen bir bağlılığın yorucu ama içten bir itirafı olarak kapanıyor.